De spirituele lessen van mijn eerste paard, Sox

Lieve, wijze Sox, dit stuk schrijf ik voor jou.
In de hoop dat jouw verhaal heling en inzicht mag brengen voor mens én dier.

Sox was mijn eerste paard. Een prachtige merrie met een pittig verleden en een diep wantrouwen tegenover mensen. Ik ontmoette haar op de manege toen ik twaalf was, een meisje dat nog nauwelijks iets van paarden begreep. Sox was net aangekomen en stond bekend om haar verzet: ze schopte ruiters van haar rug alsof ze duidelijk wilde maken dat ze niet gezien of gehoord werd. Ik kon nauwelijks paardrijden, en toch liet zij mij toe op haar rug. Alsof ze mij verdroeg. Tussen ons ontstond iets wat ik toen nog niet kon benoemen, maar wat onmiskenbaar was: er was een stille magie, een diepe herkenning.

Sox kon niet aarden als manegepaard. Ze was daar veel te gevoelig voor. Week na week zag ik haar vermageren, haar gedrag werd steeds harder en agressiever. Tot het moment waarop er een mogelijkheid was om haar te kopen. Net zoals Sox zich nergens thuis voelde, voelde ik mij als tiener ook verloren en ontheemd. In die zin waren wij elkaars redding.

Sox was ongelooflijk intuïtief en wijs. Ze had een krachtig karakter en is altijd trouw gebleven aan zichzelf. Ze gaf me spiegel na spiegel en nodigde me voortdurend uit om naar binnen te kijken, naar hoe ik met haar omging, maar vooral naar hoe ik met mezelf omging. Alleen… ik kon het toen nog niet zien. Ik had de taal en de bewustzijnslagen nog niet om haar lessen te begrijpen.

Toen het leven ons na enkele jaren een ander pad opstuurde en mijn ouders besloten Sox te verkopen, was afscheid nemen voor mij onmogelijk. Ik wist niet hoe ik met dat allesoverheersende verdriet moest omgaan. Emoties waren mij nooit geleerd, laat staan hoe ik ze op een gezonde manier kon dragen. Dus deed ik wat ik toen kon: ik liep ervan weg. Ik sloot Sox, en alles wat met paarden te maken had, diep op in mijn hart. Dat potje zou nooit meer opengaan… Dacht ik. Tot het zich, jaren later, alsnog aandiende. Omdat wat niet gezien wordt, blijft roepen.

Het kostte me jaren om het verdriet, de spijt en het schuldgevoel een plek te geven. En zelfs daarin bleef Sox me begeleiden, op manieren die ik toen nog niet kon begrijpen. In 2021 is zij gestorven. Ik voelde het, vanop afstand. Die nacht droomde ik over haar. Ze vertelde me dat ze was heengegaan en dat ik me niet schuldig hoefde te voelen. Ze zei dat ze dankbaar was voor onze tijd samen. Toen ik die ochtend wakker werd, kon ik niet stoppen met huilen. Mijn hart deed pijn op een manier die ik lang had vermeden. De tranen bleven komen. Pas twee jaar later vroeg ik aan Kristina Boey, dierencommunicator, om een reading met Sox te doen. De reading - die ik hieronder met liefde deel - raakte me diep en bracht heftige emoties naar boven, maar schonk me uiteindelijk ook iets wat ik lang niet had gehad: rust. Afsluiting. Zachtheid.

Ik hield - en houd - intens veel van Sox. Ze was mijn beste vriendin. En tegelijk moet ik erkennen dat ik haar haar vrijheid ontnam door haar grotendeels in een stal met vier muren te houden. Ik was dagelijks op de manege voor rijlessen, maar ik heb haar nooit gevraagd of dit leven voor haar klopte. Of ze zich goed voelde. Of ze gelukkig was. Ik werkte niet vanuit diepere verbinding, niet vanuit partnerschap. Niet bewust. In mijn relatie met Sox leefden onbewust de patronen voort waarin ik zelf was gevormd: gestuurd, beslist, weinig afgestemd. Zij droeg wat ik nog niet kon zien. Mijn manier van omgaan met haar, weerspiegelde exact hoe ik met mezelf omging, wat ik toeliet, wat ik niet in vraag stelde. Ze probeerde me dat zo vaak te tonen, maar ik was er nog niet klaar voor om het te zien.

Sox was een uitzonderlijk paard. Ze verdiende zoveel meer. Soms wens ik dat ze nu bij mij zou zijn. Ik voel diep vanbinnen dat ze zich thuis zou voelen bij Apolo’s Light.

Hoewel het thema ‘Sox’ altijd een gevoelig plekje zal blijven raken, heb ik mijn schuldgevoel inmiddels kunnen loslaten. Ik vertrouw erop dat niets in het leven toevallig gebeurt. Mensen en dieren vinden elkaar om elkaar te spiegelen, te helen en te laten groeien. Soms voor een heel leven, soms slechts voor een stukje van de weg. Voor ons was het dat laatste. En net zoals Sox een vurige, krachtige merrie was, was ook haar levenspad intens en betekenisvol.

Dank je wel, mijn lieve vriendin.
Voor alles wat je me geleerd hebt, toen en nu.
Je leeft voor altijd voort in mijn hart. ♡

Wat volgt is de reading die me hielp om dit verhaal volledig af te ronden. Ze bevat ook pijnlijke stukken, maar bovenal bracht ze helderheid, vergeving en diepe rust.

Reading Sox, door Kristina Boey

Hoi Steffi,

Hier ben ik met de reading van Sox. Het eerste wat mij opvalt als ik naar haar foto kijk en het gevoel dat ik binnenkrijg is dat ze overleden is. Wat ik ook merk als ik contact met haar heb is dat ze eigenlijk van inborst heel lief was maar dat door de situaties in haar leven ze echt wel veranderd was. Ik moet niet veel uitleggen wat ik kom doen want ze weet het eigenlijk al, ze heeft contact met je opgenomen, dit was niet onbewust en het was om jou te laten weten dat ze in orde was, dit kon ze alleen doen omdat ze overleden is ondertussen en ze ook voelde dat zij nog in jouw gedachten was. Ze zegt dat ze toen al iets voelde binnenin jou, die warmte en liefde die je toen misschien nog niet wist maar die je ondertussen wel ontwikkeld hebt.

Ze kan met volle overtuiging zeggen dat ze ondertussen gelukkig is. De pijn en stress van de aarde is van haar afgevallen. Als ik haar vraag hoe ze haar leven heeft beleefd dan krijg ik sterke gevoelens, onrust, verdriet, vooral mensen die niet naar haar luisteren, onbegrip en veel stress, dit is kort samen gevat zegt ze. Haar leven was hard. Ze is nooit echt begrepen geweest en ze had geen plezier in het omgaan met de mens, toch niet in het eerste stuk van haar leven. Er was zoveel onbegrip zegt ze dat ze gewoon opstandig is geworden en het allemaal niet meer over haar wou laten komen, ze werd verbitterd en ze was het eigenlijk allemaal wat beu.

Als ik haar vraag of ze gelukkig was bij jou dan laat ze weten dat het minder stressvol was maar dat ze nog steeds vanbinnen met haar stress en frustratie zat, dat ze jou wel anders aanvoelde maar ze ook niet ineens kon veranderen, daarvoor was ze te ver geraakt in haar hoofd. Ze laat ook weten dat ze best wel wat lichamelijke klachten had in haar gewrichten en rug en nek maar dat ze dit niet liet zien, dat was een stukje van haar koppigheid. Ze kan dus zeggen dat ze beter was bij jou maar gelukkig, dat is helaas nooit geweest in haar leven. Als ze verkocht werd en naar dat andere meisje is gegaan werd haar leven wat beter omdat ze ook meer vrijheid had en buiten kon, want ze had eigenlijk een hekel aan een stal en ze heeft er eigenlijk wel het beste stuk van haar leven gehad maar ze is nooit helemaal de oude geworden.

Als ik haar vraag of ze nog een boodschap heeft voor jou dan zegt ze onmiddellijk: ja hoor, verlies nooit dat mooi en liefdevol hart van jou, dat is jouw sterkste punt en het is daar waar dat je een wereld van verschil maakt. Ze laat weten dat je heel waardevol bent voor deze wereld en dat jij de nieuwe generatie mensen zal bijbrengen hoe ze met dieren om moeten gaan en voor haar is dat fantastisch, want zij heeft een zware tijd gehad om het verschil te komen maken in het leven van mensen en dit was een ondankbare taak maar ze is blij dat ze het gedaan heeft en dat jij daarvan ook geleerd hebt.

Als ik haar vraag of ze jou kan vergeven dan laat ze weten dat jij ongelofelijk gegroeid bent en een zo’n dankbare taak hebt in deze wereld en dat dit voor haar het mooiste geschenk is, dat vergeving uiteraard al gebeurd is en ze geen enkel kwaadheid of wrok tegenover jou koestert. Jij hebt geleerd van de situatie en je bent zo hard veranderd en zo mooi mens geworden dat ze heel trots is op jou en ze is heel blij dat zij een deel heeft uitgemaakt van dit proces. Hiermee heb je haar het mooiste geschenk gegeven dat je zou kunnen dus je moet je helemaal geen zorgen maken want ze heeft het je al lang vergeven.

Als ik haar vraag of ze voor jou nog iets kan betekenen dan laat ze weten dat alles wat je voor haar kan betekenen, je nu al aan het doen bent dus onderschat deze taak nooit want het is waarom dieren zoveel geleden hebben, om de mens tot inzicht te brengen en een beter leven te creëren voor de dieren. Twijfel nooit aan jezelf, zolang dat je in eerlijkheid met jezelf en met je hart de beslissing maakt in je leven, kan je nooit niet mis zijn dus blijf dit vooral doen en leg wat andere mensen ervan denken naast je neer, je hebt een heel belangrijke taak en die kan niemand zo uitvoeren zoals jij ze doet.

Het laatste wat ze zegt brengt tranen in mijn ogen want ze laat weten dat ze graag op aarde had geweest nu met mensen zoals wij, die haar begrepen, dan zou het leven een stuk gemakkelijker en aangenamer geweest zijn. Dit is een persoonlijk gevoelig punt voor ons beide denk ik en ik dank haar voor de mooie woorden.