De archetypes van dieren en hun rol in ons leven.

Een dier komt niet zomaar in je leven. Elk dier heeft ook een unieke rol, een ‘taakje’ binnen jouw proces. Soms is die rol meteen duidelijk, soms ontvouwt ze zich pas na een tijdje. Deze archetypes kunnen je helpen beter te begrijpen welke rol jouw dier in je leven opneemt. Zie het als een hulpmiddel om patronen te herkennen, stil te staan bij jullie verbinding en jullie relatie verder te verdiepen. Vaak vervult een dier meerdere rollen tegelijk. Vertrouw daarom vooral op wat voor jou resoneert en juist aanvoelt.

De Spirituele Leermeesters

Dit zijn dieren die een diepere, spirituele taak in ons leven opnemen. Ze komen ons lessen leren die niet altijd gemakkelijk zijn en confronteren ons met stukken waar we liever niet naar kijken. Bij deze dieren kun je het gevoel hebben dat je blijft botsen of vastloopt, en dat er meer nodig is dan een praktische oplossing. Het zijn vaak oude zielen, wijs en helder, die feilloos aanvoelen waar het wringt. Ze functioneren als spiegels en nodigen je uit om verder te kijken. Deze dieren kunnen héél ver gaan. Paarden nemen vaak deze rol op.

De Troosters

Troosters komen vaak in ons leven tijdens moeilijke periodes. Het zijn de dieren die dichtbij komen, hun hoofd op je schoot leggen of simpelweg aanwezig zijn wanneer het zwaar is. Alsof ze zeggen “Ik weet dat je het moeilijk hebt, ik kom je helpen”. Het kunnen ook dieren zijn die je net gaan afleiden van je verdriet door bv. iets geks te doen. Ze nemen veel over van hun mens (emotioneel en energetisch) en daarom is het belangrijk om extra goed voor hen te zorgen. Soms hebben zij zelf ondersteuning nodig om los te laten wat niet van hen is. Honden vervullen deze rol heel vaak.

De Metgezellen

Metgezellen zijn dieren die ons ondersteunen in het dagelijkse leven. Ze volgen je, houden je in het oog en zijn energetisch aanwezig bij alles wat je doet. Ze steunen je in alles wat je doet! Omdat hun taak zo verbonden is met jouw aanwezigheid, kunnen ze het soms moeilijk hebben om alleen te zijn. Honden nemen deze rol vaak op maar ook katten kunnen sterke metgezellen zijn. Het helpt om deze dieren bewust te erkennen en te bedanken voor hun steun.

De Spiegelaars

Spiegelaars reageren rechtstreeks op wat er vanbinnen speelt. Ze spiegelen emoties, spanningen en soms ook lichamelijke klachten. Waar wij emoties kunnen verbergen of onderdrukken, doen dieren dat niet. Wat je uitzendt, is wat zij oppikken. Wanneer je zelf bv. gefrustreerd bent, gaan zij jou dat tonen. Als je weinig zelfvertrouwen hebt, zie je dat vaak terug in het gedrag van je hond. Wanneer jij groeit en steviger staat, wordt je hond vanzelf ook zelfverzekerder. Vaak zijn dit de dieren waarbij gedrag als een probleem wordt gezien, terwijl ze in werkelijkheid iets heel puurs teruggeven.

De Helpers bij ons Werk

Dit zijn dieren die actief meewerken met de mens. Dat kan heel zichtbaar zijn, zoals hulphonden, politiehonden of coachpaarden, maar ook subtiel, bijvoorbeeld bij mensen die werken met healing, coaching of massages. Tijdens sessies zie je soms dat dieren spontaan betrokken raken: katten die op een lichaam gaan liggen, honden die zich onder een tafel nestelen, paarden die met hun neus tegen de borst drukken. Ze voelen waar ondersteuning nodig is en helpen mee op energetisch niveau. Dieren met een werkende taak nemen hun rol vaak erg serieus en kunnen daarbij over hun eigen grenzen gaan. Daarom zijn voldoende rust, duidelijke begrenzing en ontspanning essentieel. Katten ontladen vooral via slaap, terwijl honden en paarden veel beweging nodig hebben om spanning los te laten.

Koester onze dieren

Een dier draagt zelden maar één rol. Net zoals wij mensen, zijn ook zij gelaagd en bewegen ze mee met verschillende fases in ons leven. Door stil te staan bij de rol die jouw dier opneemt, ontstaat er vaak meer begrip, zachtheid en verbinding. Voor je dier, maar ook voor jezelf. Koester hen. Luister naar wat ze je proberen te vertellen. En draag hen met dezelfde liefde en zorg als waarmee zij jou elke dag omringen

Liefs, Steffi

Wat als je paard er niet is om getraind te worden… maar om jou te gidsen?

Dieren zijn zulke bijzondere wezens. Op zielsniveau hebben ze eigenlijk een ‘taak’: ze herinneren ons eraan wie we werkelijk zijn. Iedere ziel (mens of dier) draagt een bepaalde frequentie. En vaak voelt een dier diezelfde frequentie bij jou aan, van in het begin. Daarom komen ze ook op jouw pad. Ze voelen je vreugde, je verdriet, je worstelingen. Ze weten wie je bent, wat je meedraagt en zijn er op hun eigen manier om je te begeleiden in het ‘mens’ zijn.

Dieren merken héél snel wanneer je uit alignment bent, soms zelfs sneller dan jij zelf doorhebt. En dat uit zich wel eens in gedrag dat wij niet meteen begrijpen: een paard dat dreigt, een hond die niet eet, een kat die zich terugtrekt… De eerste stap is uiteraard kijken naar het welzijn van het dier. Zijn alle basisbehoeften ingevuld? Heeft het pijn of stress? Maar wanneer die zaken uitgesloten zijn, is het soms ook gewoon een diepere uitnodiging.

Communiceren met dieren wordt vaak als iets ‘spiritueel zweverigs’ gezien, maar voor mij gaat het daar niet over. Het gaat over aanwezig zijn, observeren, open genoeg zijn om te luisteren en je verantwoordelijkheid te nemen. “Wat komt mijn dier mij hier tonen?”. En soms gaat de boodschap helemaal niet over hen, maar raakt het iets in ons. Want dieren zijn onze gidsen. Ze helpen ons herinneren wie we zijn door o.a. onze patronen en emoties bloot te leggen.

Raïa, mijn krachtige spiegel

Ik heb vier paarden, elk met een unieke persoonlijkheid. Ieder van hen is voor mij een spiegel. Met Raïa, mijn jongste merrie, voel ik een bijzondere intensiteit. Alsof ze mij nét dat stukje komt tonen dat ik zelf soms liever niet aankijk.

Raïa is krachtig. Haar energie is groot, ze heeft een enorme eigenwaarde en laat zich niet zomaar van haar stuk brengen. Ze past zich niet blind aan en blijft trouw aan zichzelf. En dat is precies wat ze mij laat zien. Alsof ze zegt: “Steffi, sta stevig in je kracht. Blijf dicht bij jezelf en bij wat goed voelt voor jou. Laat je niet afleiden”.

De laatste tijd zat ik in een periode van veel veranderingen: een verhuis, verschuivingen in mijn werk, onafgewerkte zaken die bleven hangen etc. Ik merkte dat ik meer in twijfel en angst zat, en dat ik oplossingen ging zoeken buiten mezelf.

In diezelfde periode reageerde Raïa ineens anders op mij: oren plat, dreigend, soms zelfs aanvallen of willen bijten. Ik mocht haar zelfs niet meer aanraken. Maar in plaats van haar te straffen of haar gedrag te willen controleren, besloot ik te observeren (wat niet betekent dat je geen grenzen mag aangeven!).

Eerst haar welzijn. Waren haar basisbehoeften ingevuld? Had ze pijn? Fysiek ongemak? Stress? Voelde ze zich nog wel veilig in haar omgeving? Maar toen ik merkte dat alles oké was en dat ze zich ook in de kudde normaal gedroeg, ben ik verder gaan kijken. Al snel begon ik te begrijpen wat er speelde. Haar gedrag spiegelde een bepaald patroon. Ze toonde mij dat ik niet volledig bij mijn gevoel was en weer teveel opging in de ruis van de buitenwereld. Ze kon niet ontspannen bij iemand die zelf niet helder en gecenterd was. “Steffi, blijf bij jezelf. Laat alle ruis van buiten los. Blijf trouw aan wat goed is voor jou”.

En toen ik eindelijk duidelijke beslissingen nam, volledig vanuit mijn eigen kern, veranderde alles. Raïa werd weer zacht, kalm, open (en was zelfs poeslief toen de nieuwe stagiaire van de hoefsmid haar kwam bekappen). Ze liet me zien hoe helder het is wanneer ik in alignment ben met mezelf, mijn gevoel, met liefde… En wanneer niet. Ze laat me dat niet negeren. En daar ben ik heel dankbaar voor.

Trouw blijven aan jezelf

In het verleden was ik soms wel een pleaser. Ik heb altijd een sterk innerlijk kompas gehad, een goede intuïtie en een helder weten, ook wel de ballen aan mijn lijf om mijn eigen pad te volgen, maar soms was ik bang om anderen te kwetsen en paste ik me teveel aan. Raïa, zo stevig in zichzelf, laat me zien wat belichaming betekent. Ze wandelt naast me, spiegelt me wanneer ik uit mijn center ga en vertelt me dan héél duidelijk: blijf in je kracht!

Dit is voor mij de essentie van ‘spiegelen’. En dit is ook waarom ik graag verbind met paarden van ziel tot ziel. Ze zijn geen bezit. Ze zijn geen entertainment. Ook geen verlengstuk van onszelf. Wanneer wij onze paarden een veilige, liefdevolle omgeving bieden waarin ze zich gezien en gehoord voelen, hebben we niet alleen een metgezel aan onze zijde, maar ook een krachtige spirituele leermeester. Ze helpen ons thuiskomen in onszelf en begeleiden ons naar een hoger bewustzijn.

Wanneer je op deze manier naar dieren en naar het leven leert kijken, ga je subtieler waarnemen, meer voelen en begrijpen dat er onder het zichtbare nog zoveel meer beweegt.

Laat een dier je gids zijn

Hoe vaak ik al hoorde: “Wanneer ga je Raïa zadelmak maken?, “Zorg maar dat ze niet over je heen loopt!” of “Straf haar eens, ze moet maar luisteren”. Dan kan ik alleen maar denken: “Waarom zou ik dat doen?”

Raïa mag Raïa zijn en ik ben dankbaar dat ze zich veilig genoeg voelt om te tonen wat er in haar leeft, om haar wijsheid met mij te delen. En zolang wij in onze verbinding respect, vriendschap en samenwerking ervaren, is er voor mij geen probleem. Mijn paard mag vrij zijn. Ik geniet van al onze momenten samen. Ik vind het fantastisch om met haar te gaan wandelen in de velden en de bossen, om met haar samen te werken als we kinderen begeleiden, om haar aan het werk te zien als ‘coach’ tijdens onze grondwerklessen. En ik ben vooral dankbaar dat zo’n krachtig paard als zij heeft gekozen om naast mij te wandelen op mijn levenspad. Hopelijk mag dat nog voor héél lang zo zijn.

Mijn paarden leren me elke dag dat de échte magie zit in aanwezig zijn. Met de wortels stevig in de aarde, met je hart liefdevol en open, en het besef dat we eigenlijk allemaal oneindige wezens zijn, verbonden en begeleid door een kracht groter dan onszelf: liefde.

Liefs, Steffi

Wat Sox mij leerde, toen én lang nadat ze vertrokken was.

Lieve, wijze Sox, dit stuk schrijf ik voor jou.
In de hoop dat jouw verhaal heling en inzicht mag brengen voor mens én dier.

Sox was mijn eerste paard. Een prachtige merrie met een pittig verleden en een diep wantrouwen tegenover mensen. Ik ontmoette haar op de manege toen ik twaalf was, een meisje dat nog nauwelijks iets van paarden begreep. Sox was net aangekomen en stond bekend om haar verzet: ze schopte ruiters van haar rug alsof ze duidelijk wilde maken dat ze niet gezien of gehoord werd. Ik kon nauwelijks paardrijden, en toch liet zij mij toe op haar rug. Alsof ze mij verdroeg. Tussen ons ontstond iets wat ik toen nog niet kon benoemen, maar wat onmiskenbaar was: er was een stille magie, een diepe herkenning.

Sox kon niet aarden als manegepaard. Ze was daar veel te gevoelig voor. Week na week zag ik haar vermageren, haar gedrag werd steeds harder en agressiever. Tot het moment waarop er een mogelijkheid was om haar te kopen. Net zoals Sox zich nergens thuis voelde, voelde ik mij als tiener ook verloren. In die zin waren wij elkaars redding.

Sox was ongelooflijk intuïtief en wijs. Ze had een krachtig karakter en is altijd trouw gebleven aan zichzelf. Ze gaf me spiegel na spiegel en nodigde me voortdurend uit om naar binnen te kijken, naar hoe ik met haar omging, maar vooral naar hoe ik met mezelf omging. Alleen… ik kon het toen nog niet zien. Ik had de taal en de bewustzijnslagen nog niet om haar lessen te begrijpen.

Toen het leven ons na enkele jaren een ander pad opstuurde en mijn ouders besloten Sox te verkopen, was afscheid nemen voor mij onmogelijk. Ik wist niet hoe ik met dat allesoverheersende verdriet moest omgaan. Emoties waren mij nooit geleerd, laat staan hoe ik ze op een gezonde manier kon dragen. Dus deed ik wat ik toen kon: ik liep ervan weg. Ik sloot Sox, en alles wat met paarden te maken had, diep op in mijn hart. Dat potje zou nooit meer opengaan… Dacht ik. Tot het zich, jaren later, alsnog aandiende. Omdat wat niet gezien wordt, blijft roepen.

Het kostte me jaren om het verdriet, de spijt en het schuldgevoel een plek te geven. En zelfs daarin bleef Sox me begeleiden, op manieren die ik toen nog niet kon begrijpen. In 2021 is ze volgens mij gestorven. Ik voelde het, vanop afstand. Die nacht droomde ik over haar. Ze vertelde me dat ze was heengegaan en dat ik me niet schuldig hoefde te voelen. Ze zei dat ze dankbaar was voor onze tijd samen. Toen ik die ochtend wakker werd, kon ik niet stoppen met huilen. Mijn hart deed pijn op een manier die ik lang had vermeden. De tranen bleven komen. Pas twee jaar later vroeg ik aan Kristina Boey, dierencommunicator, om een reading met Sox te doen. De reading - die ik hieronder met liefde deel - raakte me diep en bracht heftige emoties naar boven, maar schonk me uiteindelijk ook iets wat ik lang niet had gehad: Rust. Afsluiting. Zachtheid.

Ik hield - en houd - intens veel van Sox. Ze was mijn beste vriendin. En tegelijk moet ik erkennen dat ik haar haar vrijheid ontnam door haar grotendeels in een stal met vier muren te houden. Ik was dagelijks op de manege voor rijlessen, maar ik heb haar nooit gevraagd of dit leven voor haar klopte. Of ze zich goed voelde. Of ze gelukkig was. Ik werkte niet vanuit diepere verbinding, niet vanuit partnerschap. Niet bewust. In mijn relatie met Sox leefden onbewust de patronen voort waarin ik zelf was gevormd: gestuurd, beslist, weinig afgestemd. Zij droeg wat ik nog niet kon zien. Mijn manier van omgaan met haar, weerspiegelde exact hoe ik met mezelf omging, wat ik toeliet, wat ik niet in vraag stelde. Ze probeerde me dat zo vaak te tonen, maar ik was er nog niet klaar voor om het te zien.

Sox was een uitzonderlijk paard. Ze verdiende zoveel meer. Soms wens ik dat ze nu bij mij zou zijn. Ik voel diep vanbinnen dat ze zich thuis zou voelen bij Apolo’s Light.

Hoewel het thema ‘Sox’ altijd een gevoelig plekje zal blijven raken, heb ik mijn schuldgevoel inmiddels kunnen loslaten. Ik vertrouw erop dat niets in het leven toevallig gebeurt. Mensen en dieren vinden elkaar om elkaar te spiegelen, te helen en te laten groeien. Soms voor een heel leven, soms slechts voor een stukje van de weg. Voor ons was het dat laatste. En net zoals Sox een vurige, krachtige merrie was, was ook haar levenspad intens en betekenisvol.

Dank je wel, mijn lieve vriendin.
Voor alles wat je me geleerd hebt, toen en nu.
Je leeft voor altijd voort in mijn hart. ♡

Wat volgt is de reading die me hielp om dit verhaal volledig af te ronden. Ze bevat ook pijnlijke stukken, maar bovenal bracht ze helderheid, vergeving en diepe rust.

Reading Sox, door Kristina Boey

Hoi Steffi,

Hier ben ik met de reading van Sox. Het eerste wat mij opvalt als ik naar haar foto kijk en het gevoel dat ik binnenkrijg is dat ze overleden is. Wat ik ook merk als ik contact met haar heb is dat ze eigenlijk van inborst heel lief was maar dat door de situaties in haar leven ze echt wel veranderd was. Ik moet niet veel uitleggen wat ik kom doen want ze weet het eigenlijk al, ze heeft contact met je opgenomen, dit was niet onbewust en het was om jou te laten weten dat ze in orde was, dit kon ze alleen doen omdat ze overleden is ondertussen en ze ook voelde dat zij nog in jouw gedachten was. Ze zegt dat ze toen al iets voelde binnenin jou, die warmte en liefde die je toen misschien nog niet wist maar die je ondertussen wel ontwikkeld hebt.

Ze kan met volle overtuiging zeggen dat ze ondertussen gelukkig is. De pijn en stress van de aarde is van haar afgevallen. Als ik haar vraag hoe ze haar leven heeft beleefd dan krijg ik sterke gevoelens, onrust, verdriet, vooral mensen die niet naar haar luisteren, onbegrip en veel stress, dit is kort samen gevat zegt ze. Haar leven was hard. Ze is nooit echt begrepen geweest en ze had geen plezier in het omgaan met de mens, toch niet in het eerste stuk van haar leven. Er was zoveel onbegrip zegt ze dat ze gewoon opstandig is geworden en het allemaal niet meer over haar wou laten komen, ze werd verbitterd en ze was het eigenlijk allemaal wat beu.

Als ik haar vraag of ze gelukkig was bij jou dan laat ze weten dat het minder stressvol was maar dat ze nog steeds vanbinnen met haar stress en frustratie zat, dat ze jou wel anders aanvoelde maar ze ook niet ineens kon veranderen, daarvoor was ze te ver geraakt in haar hoofd. Ze laat ook weten dat ze best wel wat lichamelijke klachten had in haar gewrichten en rug en nek maar dat ze dit niet liet zien, dat was een stukje van haar koppigheid. Ze kan dus zeggen dat ze beter was bij jou maar gelukkig, dat is helaas nooit geweest in haar leven. Als ze verkocht werd en naar dat andere meisje is gegaan werd haar leven wat beter omdat ze ook meer vrijheid had en buiten kon, want ze had eigenlijk een hekel aan een stal en ze heeft er eigenlijk wel het beste stuk van haar leven gehad maar ze is nooit helemaal de oude geworden.

Als ik haar vraag of ze nog een boodschap heeft voor jou dan zegt ze onmiddellijk: ja hoor, verlies nooit dat mooi en liefdevol hart van jou, dat is jouw sterkste punt en het is daar waar dat je een wereld van verschil maakt. Ze laat weten dat je heel waardevol bent voor deze wereld en dat jij de nieuwe generatie mensen zal bijbrengen hoe ze met dieren om moeten gaan en voor haar is dat fantastisch, want zij heeft een zware tijd gehad om het verschil te komen maken in het leven van mensen en dit was een ondankbare taak maar ze is blij dat ze het gedaan heeft en dat jij daarvan ook geleerd hebt.

Als ik haar vraag of ze jou kan vergeven dan laat ze weten dat jij ongelofelijk gegroeid bent en een zo’n dankbare taak hebt in deze wereld en dat dit voor haar het mooiste geschenk is, dat vergeving uiteraard al gebeurd is en ze geen enkel kwaadheid of wrok tegenover jou koestert. Jij hebt geleerd van de situatie en je bent zo hard veranderd en zo mooi mens geworden dat ze heel trots is op jou en ze is heel blij dat zij een deel heeft uitgemaakt van dit proces. Hiermee heb je haar het mooiste geschenk gegeven dat je zou kunnen dus je moet je helemaal geen zorgen maken want ze heeft het je al lang vergeven.

Als ik haar vraag of ze voor jou nog iets kan betekenen dan laat ze weten dat alles wat je voor haar kan betekenen, je nu al aan het doen bent dus onderschat deze taak nooit want het is waarom dieren zoveel geleden hebben, om de mens tot inzicht te brengen en een beter leven te creëren voor de dieren. Twijfel nooit aan jezelf, zolang dat je in eerlijkheid met jezelf en met je hart de beslissing maakt in je leven, kan je nooit niet mis zijn dus blijf dit vooral doen en leg wat andere mensen ervan denken naast je neer, je hebt een heel belangrijke taak en die kan niemand zo uitvoeren zoals jij ze doet.

Het laatste wat ze zegt brengt tranen in mijn ogen want ze laat weten dat ze graag op aarde had geweest nu met mensen zoals wij, die haar begrepen, dan zou het leven een stuk gemakkelijker en aangenamer geweest zijn. Dit is een persoonlijk gevoelig punt voor ons beide denk ik en ik dank haar voor de mooie woorden.